W latach 80-tych przeprowadzono badanie wśród uczniów szkoły średniej, sprawdzające poziom rywalizacji szkolnej i jej wpływu na psychikę dziecka. Badanie to ukazało, iż poczucie własnej wartości było uzależnione od ocen i wyników. Oznacza to, że samoocena dziecka była zależna od ocen jakie dostawało, jeśli były to dobre oceny uczeń czuł się dobrze, jeśli jednak złe jego psychika mocno cierpiała.
Czasami rodzic nieświadomie kształtuje w dziecku sposób myślenia. Staramy się dbać o dziecko i pragniemy by miało dobre wyniki w nauce, jednak w pewnym sensie wywieramy na nim presje i poczucie że musi być najlepszy aby zadowolić rodzica. Padają pytania:'' a co dostał twój kolega z ławki?'' ''co dostali inni''itp. Gdy dziecko przynosi czwórkę pytamy a dlaczego nie piątkę zamiast pochwalić i docenić wysiłek dziecka. Krzywimy się przy trójce czy podnosimy głos i każemy poprawiać ocenę...a przecież powinniśmy pamiętać że trójka to oznaka dostatecznej wiedzy.
W pewnym momencie dzieci zaczynają dostrzegać kolegów jako rywali i zagrożenie w drodze do sukcesu i bycia najlepszym. Pojawiają się problemy w sferze emocjonalno-społecznej: brak umiejętności współpracy, agresja, zawiść, brak szacunku dla słabszych. Presja jaka się tworzy wokół dziecka budzi w nim niepokój i lęk przed porażką. Pojawia się nieradzenie sobie z skutkami własnych niepowodzeń, oraz brak energii na rzeczy które bez większego wysiłku mogłyby doprowadzić do sukcesu. Niespełnienie oczekiwań rodzica doprowadza do frustracji i obniżenia własnej wartości i samooceny.
Rodzice powinni motywować dziecko do działań ale najważniejsze jest wpajanie że jest kochane, akceptowane i wyjątkowe bez względu na osiągnięcia i oceny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz