DEPRESJA NASTOLATKA. CZEGO NIE MÓWIĆ I JAK POSTĘPOWAĆ.

    Depresja to śmiertelna choroba, jest podstępna i cicha. Choroba ta jest związana z wieloma czynnikami. Na jej rozwój może mieć wpływ środowisko, geny, relacje z bliskimi. Każdy z nas może na nią zachorować bez względu na wiek, płeć czy wykonywany zawód. Jeśli pogorszone samopoczucie utrzymuje się codziennie powyżej dwóch tygodni, może oznaczać to że jest to depresja. Objawami depresji jest widoczny spadek aktywności, ciągłe zmęczenie, niska samoocena, brak apetytu lub wzmożony apetyt, brak snu lub wzmożona senność. 

    Co raz więcej młodych osób zapada na ta chorobę. W wielu przypadkach rodzice nastolatka są przekonani że mają do czynienia z nastoletnim buntem i  hormonami, tym czasem dziecko samotnie przeżywa wewnętrzną walkę. Często choroba u nastolatka jest bagatelizowana. Przebiega ona inaczej niż u dorosłego. Nastolatek cierpiący na depresję będzie smutny, przybity ale jednocześnie zły i rozdrażniony. Na co dzień między rówieśnikami może udawać że jest wszystko w porządku a tak naprawdę cierpi po cichu. Chory na depresję zmierza się z niezrozumieniem, poczuciem beznadziejności i wewnętrznym bólem. Codzienne czynności sprawiają mu wiele trudu, wstanie z łóżka, wykonanie czynności higienicznych i wyjście z domu do ludzi, często wydają się rzeczami nie do zrobienia. Ta ukryta codzienna walka z samym sobą jest ogromnie destrukcyjna. Chory nastolatek widzi świat całkiem inaczej, percepcja jest całkowicie zniekształcona. 

    Jak pomóc? Zamiast krytykować i wytykać błędy nastolatka, skupić się na chwaleniu i docenianiu nawet najmniejszych rzeczy. Rozmawiajmy, słuchajmy, pozwólmy na przezywanie emocji. Nawet gdy sytuacja jest dla na trudna i niezrozumiała, starajmy się zrozumieć i nie oceniać. Pamiętajmy że osoba chora na depresje potrzebuje wsparcia a nie złotych rad! Czego nie mówić: ''nie wymyślaj, nic Ci nie jest'', ''niektórzy mają gorzej'', ''weź się w garść'', ''nie zachowuj się jak małe dziecko'', ''wstań i zrób coś ze sobą'', ''przestań się nad sobą użalać'', '' nie udawaj'', ''idź na spacer, przejdzie Ci''.........

   Każdy z nas może zachorować na depresję, ale także każdy z nas może mieć w swoim otoczeniu chorego. Pamiętajmy aby dobierać słowa ostrożnie z rozwagą. Czasami najdrobniejsza pomoc w czynnościach codziennych będzie ogromną pomocą dla chorego. Depresja to choroba przewlekła i wymaga długiego czasu leczenia, dlatego trzeba uzbroić się w cierpliwość. Najważniejsze to być przy przy nastolatku i dawać mu poczucie że nie zostaje z tym sam.