ZROZUMIEC DZIECKO W RODZINIE ZASTĘPCZEJ

Każde dziecko potrzebuje miłości, stabilności i poczucia bezpieczeństwa, ale dzieci wychowujące się w rodzinach zastępczych często doświadczają dodatkowych trudności wynikających z wcześniejszych traum, rozstań z rodziną biologiczną oraz niepewności co do przyszłości. Aby skutecznie wspierać dziecko w rodzinie zastępczej, warto zrozumieć jego szczególne potrzeby oraz sposoby, w jakie można je zaspokajać.

1. Potrzeba bezpieczeństwa i stabilności

Dzieci trafiające do rodzin zastępczych często mają za sobą trudne doświadczenia, takie jak zaniedbanie, przemoc czy wielokrotne zmiany opiekunów. Kluczowym zadaniem rodziny zastępczej jest zapewnienie im stabilnego, przewidywalnego środowiska, w którym będą mogły odbudować poczucie bezpieczeństwa. Regularny harmonogram dnia, przewidywalne zasady oraz otwartość na potrzeby dziecka mogą pomóc w budowaniu tego fundamentu.

2. Potrzeba miłości i akceptacji

Dzieci w rodzinach zastępczych często borykają się z niskim poczuciem własnej wartości oraz lękiem przed odrzuceniem. Dlatego niezwykle ważne jest, aby okazywać im ciepło, troskę i bezwarunkową akceptację. Konsekwentne budowanie więzi, okazywanie uczuć oraz wspieranie w trudnych chwilach pozwala dziecku uwierzyć, że zasługuje na miłość i że nie zostanie ponownie porzucone.

3. Potrzeba przynależności i tożsamości

Dziecko z rodziny zastępczej może mieć trudności w określeniu swojej tożsamości i poczucia przynależności. Ważne jest, aby wspierać je w odkrywaniu własnej historii, a jeśli to możliwe, pomagać w utrzymywaniu kontaktu z rodziną biologiczną. Dobrą praktyką jest także tworzenie rodzinnych rytuałów i tradycji, które wzmacniają poczucie bycia częścią wspólnoty.

4. Potrzeba wyrażania emocji i wsparcia psychologicznego

Dzieci po doświadczeniach traumy mogą mieć trudności z rozpoznawaniem i wyrażaniem swoich emocji. Warto zachęcać je do rozmów o uczuciach, uczyć strategii radzenia sobie ze stresem oraz, jeśli to konieczne, zapewnić profesjonalne wsparcie psychologiczne. Terapia może pomóc dziecku w przepracowaniu trudnych doświadczeń i nauczyć je zdrowych mechanizmów radzenia sobie z emocjami.

5. Potrzeba rozwoju i samorealizacji

Każde dziecko ma prawo do rozwijania swoich pasji, zdobywania wiedzy i doświadczania nowych rzeczy. Rodzina zastępcza powinna wspierać dziecko w nauce, rozwijaniu zainteresowań oraz budowaniu poczucia własnej skuteczności. Docenianie jego wysiłków, a nie tylko osiągnięć, pomaga w budowaniu motywacji i wiary we własne możliwości.

6. Potrzeba zrozumienia przeszłości i budowania przyszłości

Dzieci z rodzin zastępczych często noszą w sobie pytania dotyczące swojej przeszłości i przyszłości. Warto pomóc im w zrozumieniu ich własnej historii, nie ukrywając trudnych faktów, ale przedstawiając je w sposób dostosowany do wieku i możliwości emocjonalnych dziecka. Równocześnie istotne jest budowanie pozytywnej wizji przyszłości, pokazując, że mimo trudnego startu, każde dziecko ma szansę na szczęśliwe i spełnione życie.

Dzieci wychowujące się w rodzinach zastępczych mają szczególne potrzeby, wynikające z ich wcześniejszych doświadczeń. Zapewnienie im bezpieczeństwa, miłości, akceptacji oraz wsparcia emocjonalnego jest kluczowe dla ich prawidłowego rozwoju. Świadoma, ciepła i troskliwa opieka może pomóc dziecku odbudować zaufanie do świata i siebie samego, co stanowi fundament do dalszego, zdrowego funkcjonowania w życiu dorosłym.

Czytaj dalej »

KOBIETA WULKAN CZYLI CHOLERYCZKA W SWOIM ŻYWIOLE

Kobieta choleryczka – huragan w ludzkiej postaci!

Mówi się, że kobieta zmienną jest. A co, jeśli ta zmienność ma w sobie odrobinę ognia, wiadro adrenaliny i predyspozycje do dowodzenia całą armią (lub przynajmniej rodziną)? Oto ona – kobieta choleryczka!

Wejście smoka, czyli o charyzmie w czystej postaci
Gdy wchodzi do pokoju, powietrze zaczyna drgać, a czujniki dymu migają od nadmiaru energii. Nie potrzebuje mikrofonu – ją słychać wszędzie, a jej wizje dotyczące przyszłości są tak konkretne, że GPS mógłby się od niej uczyć.

Można się poparzyć, uważaj.

To osoba, która potrafi wybuchnąć gniewem szybciej niż korek od szampana. I to nie byle jakim gniewem – z takim ogniem, że niektóre wulkaniczne erupcje mogą się poczuć zazdrosne. Zawsze ma swoją opinię, nie boi się jej wyrażać, a jeśli coś pójdzie nie po jej myśli, to świat po prostu nie będzie już taki sam… przynajmniej przez najbliższą godzinę. Ale spokojnie – za chwilę, jak już jej emocje opadną, może znowu być najlepszą przyjaciółką w okolicy. Tylko lepiej nie wchodzić jej w drogę. 

Koncert na wysokim poziomie

Choleryczka i jej krzyk to jak koncert rockowy w wykonaniu orkiestry smyczkowej. Zaczyna się od cichych napięć, które narastają, aż w końcu wybucha niczym salwa armatnia. Głos jej jest potężny, z takim natężeniem, że echo może długo rozbrzmiewać w okolicy, a sąsiedzi zaczynają się zastanawiać, czy przypadkiem nie była to mała apokalipsa. Ale nie martwcie się – jak już odetchnie i emocje opadną, przejdzie do spokojniejszego tonu… aż znowu coś ją wkurzy. 

Kiedy emocje przejmują stery
Kobieta choleryczna nie zna nudy – zna za to całe spektrum ekspresji emocjonalnej. Od radości do furii jest jeden krok, a między nimi znajduje się jeszcze cały zestaw dramatycznych gestów, przewracania oczami i pytania: „Naprawdę wszystko jest na mojej głowie?!”.

Mężczyźni i ona w pobliżu

Choleryczka wchodzi do pomieszczenia, a mężczyźni automatycznie prostują plecy. Jeden z nich stwierdza: "Czuję się jakbym stanął naprzeciw burzy." A ona, patrząc na niego, odpowiada: "Burza? Nie, panowie, to tylko mały wiatr w moich włosach. A jeśli się boicie, to zapraszam do zapisywania się na terapię radzenia sobie ze stresem."

Choleryczka w związku – dla odważnych i ambitnych

Partner kobiety cholerycznej musi mieć refleks, odporność psychiczną i talent dyplomatyczny. Nie ma tu miejsca na przeciętność – musi być albo wybitnym strategiem, albo niezwykle szybkim biegaczem. Tylko Samiec Alfa gotowy na poparzenia w tańcu z ogniem jest wstanie dotrzymać jej kroku. W nagrodę otrzymuje nieograniczone zasoby miłości, lojalności i... adrenaliny.

Podsumowanie: Królowa chaosu, ale i sukcesu
Kobieta choleryczka może być wyzwaniem, ale jedno jest pewne – z nią nigdy nie będzie nudno. Jest jak espresso w ludzkiej formie – intensywna, dynamiczna i pobudzająca. Więc jeśli masz w swoim otoczeniu taką osobowość – gratulacje! Twoje życie właśnie nabrało tempa.

Samiec Alfa

Czytaj dalej »

DOM PEŁEN ŻYCIA: WPŁYW ZWIERZĄT NA ZDROWIE I RELACJE.

Posiadanie zwierząt domowych staje się coraz bardziej popularne w wielu domach na całym świecie. Psy, koty, króliki, papugi czy rybki nie tylko wzbogacają nasze życie, ale również mają głęboki wpływ na nasze samopoczucie, zdrowie oraz relacje międzyludzkie. Przyjrzyjmy się, jakie korzyści płyną z posiadania zwierząt i jak mogą one wpływać na domowników.

1. Zwierzęta a zdrowie fizyczne

Badania pokazują, że obecność zwierząt domowych może pozytywnie wpływać na nasze zdrowie fizyczne. Na przykład właściciele psów są bardziej aktywni fizycznie, ponieważ regularne spacery z czworonogiem zachęcają do ruchu. Dodatkowo, kontakt ze zwierzętami może obniżać poziom ciśnienia krwi i zmniejszać ryzyko chorób serca. Dzieci wychowujące się w domach ze zwierzętami mają również mniejsze ryzyko rozwinięcia alergii, ponieważ ich układ odpornościowy jest bardziej stymulowany od najmłodszych lat.

2. Wpływ na zdrowie psychiczne

Obecność zwierząt działa kojąco na naszą psychikę. Właściciele zwierząt często doświadczają mniejszego poziomu stresu i poczucia samotności. Przytulanie psa lub kota uwalnia hormony szczęścia, takie jak oksytocyna i serotonina, które poprawiają nastrój i łagodzą napięcie. Zwierzęta mogą być także wsparciem terapeutycznym dla osób zmagających się z depresją, lękiem czy PTSD. Terapia z udziałem zwierząt, znana jako animal-assisted therapy, zyskuje coraz większą popularność w placówkach medycznych i ośrodkach wsparcia.

3. Budowanie relacji i odpowiedzialności

Posiadanie zwierząt w domu uczy odpowiedzialności, szczególnie dzieci. Codzienne obowiązki, takie jak karmienie, pielęgnacja czy opieka nad zdrowiem zwierzęcia, rozwijają poczucie obowiązku i empatii. Dzieci uczą się troski o innych i zrozumienia potrzeb istot żywych, co przekłada się na ich relacje z rówieśnikami i dorosłymi.

Zwierzęta mogą również wzmacniać więzi rodzinne. Wspólna opieka nad pupilem staje się okazją do spędzania czasu razem, rozmów i wspólnego planowania. Ponadto zwierzęta często stają się "łącznikiem" w relacjach między domownikami, przynosząc radość i ułatwiając rozwiązywanie konfliktów.

4. Korzyści edukacyjne

Dzieci dorastające w otoczeniu zwierząt mają okazję obserwować i poznawać różnorodne zachowania oraz potrzeby innych gatunków. Może to rozwijać ich ciekawość świata i zdolność do obserwacji. Właściciele zwierząt, szczególnie tych mniej popularnych, takich jak gady czy ptaki, często zgłębiają wiedzę na temat ich hodowli, co poszerza ich horyzonty i rozwija zainteresowania.

5. Zwierzęta a osoby starsze

Zwierzęta domowe są często źródłem wsparcia dla osób starszych. Psy czy koty pomagają w walce z samotnością, a także dają poczucie celu i codziennego obowiązku. W przypadku osób starszych, które mają ograniczoną mobilność, kot lub małe zwierzę, które nie wymaga intensywnej opieki, może być idealnym towarzyszem.

6. Wyzwania związane z posiadaniem zwierząt

Choć posiadanie zwierząt przynosi wiele korzyści, wiąże się również z odpowiedzialnością i wyzwaniami. Zwierzęta wymagają czasu, uwagi, odpowiedniej opieki weterynaryjnej i finansowych nakładów. Decyzja o przyjęciu zwierzęcia do domu powinna być dobrze przemyślana, aby zapewnić mu jak najlepsze warunki życia.

Zwierzęta domowe mają niezaprzeczalny wpływ na życie domowników, wzbogacając je zarówno emocjonalnie, jak i zdrowotnie. Posiadanie pupila to nie tylko przyjemność, ale także odpowiedzialność, która uczy empatii i buduje więzi międzyludzkie. Jeśli zastanawiasz się nad przyjęciem zwierzaka do swojego domu, pamiętaj, że stanie się on pełnoprawnym członkiem rodziny, który wniesie do niej mnóstwo radości i miłości.

Czytaj dalej »

Zazdrość. Kobiece Sztuki Walki na Ringu Emocji

 Zazdrość to uczucie, które zna każdy, ale w rękach kobiet nabiera statusu sztuki. Kiedy mężczyźni wpadają w zazdrość, zazwyczaj kończy się na kilkusekundowym marszczeniu brwi i lakonicznym pytaniu: „Kim jest ten kolega?” Kobiety natomiast traktują zazdrość jak teatr, gdzie każda scena jest starannie wyreżyserowana, a emocje sięgają zenitu. Przyjrzyjmy się kilku klasycznym aktom tego spektaklu.

Akt I: Cisza przed burzą

Każda scena zazdrości zaczyna się od niepokojącej ciszy. Partner wraca do domu i widzi swoją kobietę, która milczy. Milczy z taką intensywnością, że nawet ściany zaczynają się czerwienić. Na pytanie: „Co się stało?”, odpowiada tylko: „Nic”. Ale wszyscy wiemy, że „nic” w tym kontekście oznacza „wszystko”.

Akt II: Sherlock Holmes w szpilkach

Kobieta zazdrosna jest jak detektyw na sterydach. Wyszukuje ślady, których nie wykryłoby nawet CIA. Nowa znajoma na Instagramie? Klik, powiększamy zdjęcie. Złapałeś się na zbyt długim spojrzeniu na kelnerkę? Oczami wyłapuje szczegóły jej manicure i szminki, a potem pyta: „Podoba ci się? No, powiedz, podoba ci się!” (Pytanie podchwytliwe, nie ma dobrej odpowiedzi).

Akt III: Monodram emocjonalny

W tej fazie zaczyna się prawdziwa sztuka. Kobieta potrafi na jednej przestrzeni emocjonalnej przeskoczyć od furii do łez, a następnie do lodowatej obojętności. „Nigdy mi nie mówisz, że mnie kochasz! A teraz patrzysz na inne!”, krzyczy, po czym dodaje: „A ja tylko chciałam, żebyś był szczęśliwy…”. Widzisz łzy? To nieświadoma forma manipulacji, bo nagle czujesz się winny, choć nie wiesz dlaczego.

Akt IV: Uroczyste zamknięcie

Po emocjonalnym tornado przychodzi czas na wielki finał, czyli „obrażoną damę”. Ona nie odzywa się przez godzinę, dwie, a ty zaczynasz czuć się jak bohater filmu akcji: każda sekunda milczenia to bomba z opóźnionym zapłonem. W końcu padasz na kolana i błagasz o przebaczenie, nawet jeśli jedyną twoją zbrodnią było zbyt długie spojrzenie na wystawę sklepową.

Epilog: Odpuszczenie (na chwilę)

Gdy emocje opadną, ona pozwala ci wrócić do codzienności. „Już się nie gniewam” – mówi, a ty czujesz ulgę, jakbyś wrócił z wojennej misji. Do następnego razu, oczywiście.

Samiec Alfa

Czytaj dalej »

ADHD: Gdy Umysł Biegnie Szybciej niż Reszta Świata

 Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) to jedno z najczęściej diagnozowanych zaburzeń neurorozwojowych u dzieci. Charakteryzuje się trudnościami w skupieniu uwagi, nadmierną impulsywnością oraz wysoką aktywnością ruchową. W artykule omówimy główne objawy ADHD, wyzwania życia codziennego z tym zaburzeniem oraz sposoby wspierania dzieci z ADHD.

Objawy ADHD można podzielić na trzy główne kategorie:

1. Deficyt uwagi: Trudności w koncentracji na zadaniach szkolnych lub codziennych obowiązkach. Łatwe rozpraszanie się bodźcami zewnętrznymi. Zapominanie o szczegółach, gubienie przedmiotów.

2. Nadpobudliwość ruchowa: Niemożność pozostania w jednym miejscu przez dłuższy czas. Częste wiercenie się, tupanie lub bieganie w nieodpowiednich sytuacjach.

3. Impulsywność: Przerywanie innym w trakcie rozmowy. Podejmowanie działań bez zastanowienia nad ich konsekwencjami. Trudności w czekaniu na swoją kolej.

Życie Codzienne z ADHD

Dziecko z ADHD może napotykać na różne trudności w codziennym funkcjonowaniu. Problemy z koncentracją wpływają na wyniki w nauce, a impulsywność może prowadzić do konfliktów z rówieśnikami. Dzieci mogą mieć trudności z organizacją codziennych obowiązków, takich jak sprzątanie czy odrabianie lekcji. Impulsywność i nadpobudliwość mogą utrudniać nawiązywanie i utrzymywanie przyjaźni.

Jak Pomóc Dziecku z ADHD

Wspieranie dziecka z ADHD wymaga cierpliwości, zrozumienia i odpowiednich strategii:

1. Tworzenie rutyny: Ustalanie jasnych zasad i konsekwencji. Regularny harmonogram dnia pomaga dziecku przewidywać kolejne działania.

2. Wsparcie edukacyjne: Współpraca z nauczycielami, aby dostosować metody nauczania do potrzeb dziecka. Korzystanie z pomocy dydaktycznych, takich jak listy zadań czy przerwy na ruch.

3. Rozwijanie umiejętności społecznych: Nauka radzenia sobie z emocjami i konfliktami poprzez rozmowy i ćwiczenia praktyczne. Zachęcanie do udziału w zajęciach grupowych, które sprzyjają współpracy.

4. Wsparcie specjalistyczne: Konsultacja z psychologiem lub terapeutą behawioralnym w celu opracowania indywidualnego planu wsparcia. W niektórych przypadkach pomocne mogą być leki przepisane przez psychiatrę.

ADHD to wyzwanie, które wpływa na wiele aspektów życia dziecka i jego rodziny. Jednak z odpowiednim wsparciem i zrozumieniem, dzieci z ADHD mogą rozwijać swoje talenty, budować trwałe relacje i osiągać sukcesy w życiu codziennym. Jeśli podejrzewasz ADHD u siebie lub bliskiej osoby, najlepiej umówić się na konsultację z wykwalifikowanym specjalistą. Wczesna diagnoza i wsparcie mogą znacząco poprawić jakość życia osoby z ADHD.

Czytaj dalej »

,,POCZWARKA'' D. TERAKOWSKIEJ - RECENZJA KSIĄŻKI

 

      Książka pod tytułem „Poczwarka Doroty Terakowskiej od lat gości w mojej bibliotece domowej. Była to pierwsza z tego typu książek, którą zakupiłam nie wiedząc jeszcze że zostanę psychologiem i na co dzień będę pracować z dziećmi z niesprawnością intelektualną w tym z dziećmi z Zespołem Downa. 

    Książka ta jest dziełem zachwycającym i wzruszającym. Opowiada historię Marysi, dziewczynki z Zespołem Downa, którą pieszczotliwie mama nazywa Myszką. Metaforyka biblijna pojawia się w książce wielokrotnie, między innymi nie przypadkowe są imiona jej rodziców (Adam i Ewa) wątki te ukazują się także w pięknych fragmentach opisujących zabawy Myszki w ogrodzie i jej sposób odczuwania przyrody. Autor od samego początku pokazuje, że dla niego Marysia jest Darem Boga…wokół była ciemność. I wody. Gęste, ciepłe, śluzowate (…) Darami Pana są ziemia, niebo, dzień i noc, kwiaty i nasiona, drzewa, ptaki, myszy, węże, słonie, wichry, pioruny, tornada, wulkany – i ludzie. Darami Pana też dzieci, gdy trzeba usprawiedliwić ich pojawienie się na ziemi (…)”
    Mama dziewczynki początkowo pod wpływem partnera, decydują się zostawić dziewczynkę w szpitalu lub oddać do specjalnego zakładu. Później jednak Ewa zmienia zdanie. Adam obwinia żonę za chorobę córki i oddala się od rodziny, przejmując się tym, co powiedzą inni. Ewa pomału akceptuje swoje dziecko, stara się je zrozumieć, wgłębia się w temat choroby. Obserwujemy jednak bezradność, irytacja oraz wyczerpanie matki, której świat zmienił się całkowicie. Wcześniej ’’idealny dom i rodzina’’ teraz walka z całym światem i chorobą córki. Walka, dlatego, że rodzice nie przyjmują do wiadomości, że ich dziecko jest chore i nie będzie takie jak inne dzieci. Małżeństwo nie widzi jak ich córka jest wyjątkowa i jaki dar ze sobą przynosi. Marysia to wyjątkowo bogate wewnętrznie dziecko, pełne emocji i przeżyć. Mama dziecka z czasem zdaje sobie sprawę, że to właśnie dzięki Myszce jej życie stało się lepsze, dom stał się cieplejszy. Przemiana Ewy dzięki córce jest bardzo ważna, kobieta zaczyna dostrzegać piękno w otaczającym ją świecie, w zwykłych rzeczach i w brzydocie. Nietykalny doskonale wypielęgnowany ogród staje się zarośniętą łąką porośniętą chwastami…..chwastami, które jak się później okazuje pięknie i intensywnie pachną. Nagle to co do tej pory było ważne i doskonałe, stało się niczym w porównaniu do rzeczy do dnia dzisiejszego nieistotnych. Dzięki Myszce świat jej mamy zaczął żyć! Życiem prawdziwym i może nie doskonałym, ale jakże intensywnym. Relacja taty z dziewczynką są całkiem inne. Autorka pokazuje tu drugą stronę reakcji i odbierania przez człowieka choroby, jaką jest Zespół Downa. Adam nie akceptuje córki i czuje do niej wstręt i obrzydzenie. Jego ‘’idealny świat’’ zostaje zaburzony i pojawia się na nim skaza…skaza, jaką trzeba ukrywać przed innymi czując poczucie wstydu. Bohater za wszelką cenę chce dowieść samemu sobie, że to nie z jego winy ich dziecko jest chore. Analizuje swoją rodzinę pod kątem genetycznym i stara się udowodnić, że wina leży po stronie jego żony. Nadchodzi jednak moment, w którym ojciec dowiaduje się, że miał brata z Zespołem Downa. Jego dotychczasowy świat ulega całkowitej zmianie. Do mężczyzny dociera myśl, że Myszka jest darem od Boga, darem, przez, który Bóg chciał coś mu przekazać.
    Czas na ziemi kończy się dziewczynce zbyt wcześnie, Marysia umiera. Przy konającej dziewczynce jest dwoje ludzi, którzy już nie są tymi samymi osobami. Doświadczyli oni lekcji a zarazem dostali szansę na przeżycie życia tak jak każdy z nas powinien przeżyć. Życie, które nie zawsze jest doskonałe, które ma wiele ran i zarysowań, jednak te skazy i doświadczenia pozwalają nam żyć całym sobą. Te wszystkie ciężkie chwile w naszym życiu, sprawiają, że jesteśmy lepszymi ludźmi. Ludźmi, którzy doceniają każdy dzień, każdy poranek, słońce na niebie, ptaki za oknem, uśmiech swojego dziecka.
    Książkę tą warto przeczytać. Ukazuje ona jak wiele dobrego mogą dać nam osoby z Zespołem Downa. Od nich uczymy się spoglądać na świat z innej perspektywy. Sama z własnego doświadczenia wiem, że ich świat jest kolorowy i dobry. Bycie przy nich daje mi ogromną radość, za każdym razem pokazują mi, co w życiu jest ważne i na co powinnam zwracać większą uwagę. Jestem wdzięczna, że na co dzień mam kontakt z osobami z Zespołem Downa. Dzięki nim spoglądam na świat całkiem inaczej.

Czytaj dalej »

KIEDY UDAĆ SIĘ O POMOC DO PSYCHOLOGA

 

    W Polsce co raz więcej przybywa osób potrzebujących wsparcia i pomocy psychologicznej. Związane jest to z nadmierną presją życiową, przepracowaniem, wyczerpaniem psychicznym, trudną sytuacją ekonomiczną, oraz wszechobecną ,,doskonałością'' wypływającą z mediów. Jeśli od jakiegoś czasu pojawiają się u Ciebie myśli aby udać się do psychologa, to warto to zrobić. Jeśli się wahasz to ten krótki artykuł ukarze Ci w jakich sytuacjach taka wizyta jest konieczna. 

    Gdy pojawia się uczucie wyczerpania, może oznaczać że jesteś po prostu przepracowany i potrzebujesz odpoczynku. Jednak uczucie wyczerpania które towarzyszy bez przerwy, pomimo odpoczynku jest sygnałem że dzieje się coś niedobrego. Sytuacja taka może mieć związek z przedłużającym się stresem i w taki wypadku rozmowa z psychologiem pozwoli Ci dojść do siebie i odpocząć. 

    Brak odczuwania satysfakcji ze swojego życia prywatnego czy zawodowego. Wykonujesz swoje codzienne obowiązki mechanicznie jak robot. Nic cię nie inspiruje do działania, nie czekasz na nic, nie masz żadnych dalszych planów. Wolne chwile najchętniej spędzasz z telefonem w ręku lub przed TV. Psycholog pokaże Ci że do takie sytuacji przyczyniają się Twoje zachowania i wybory. Jest to kołowrotek z którego często samemu jest ciężko wyjść. 

    Masz poczucie że twoje życie nie ma sensu i jesteś przekonany że nic się nie zmieni na lepsze? W takim przypadku psycholog to konieczność. Brak wiary w lepsze jutro, rezygnacja z życia, mogą doprowadzić do myśli samobójczych.

    Twój stan emocjonalny uniemożliwia Ci wykonywanie codziennych obowiązków. Jeśli nie potrafisz skupić sie, myśleć, rozmawiać z ludźmi. Psycholog pomoże Ci znaleźć źródło problemów.

    Poczucie chęci zmiany czegoś w swoim życiu to także sygnał, że warto skorzystać z pomocy psychologa. Specjalista nakierunkuje Cię na drogę którą chcesz podążyć. Pokaże Ci Twoje zalety i mocne strony. Da Ci poczucie wsparcia w momencie konieczności wyjścia ze własnej strefy komfortu, po to byś za chwilę mógł cieszyć się nową perspektywą życia.

    Brak motywacji do pracy to kolejny sygnał że coś się dziej niepokojącego. Do wypalenia zawodowego dochodzi w przypadku silnego stresu i długotrwałego obciążenia psychicznego w codziennej pracy. Stres zawodowy związany jest wieloma czynnikami, może być związany z nadmiarem obowiązków, złą organizacją pracy, a także z wieloma innymi sytuacjami w pracy. W tym przypadku im szybciej uzyskasz pomoc tym szybciej wrócisz do normalnego szczęśliwego funkcjonowania.

    Pójście do psychologa nie jest oznaką choroby psychicznej, ani powodem do wstydu czy życiowej porażki. Nasza psychika jest tak samo ważna jak zdrowie naszego organizmu. Gdy odczuwasz ból fizyczny chcesz pomocy specjalisty, tak samo gdy odczuwasz ból psychiczny udaj się o pomoc do psychologa. 

Czytaj dalej »

WWO CZYLI OSOBA WYSOKO WRAŻLIWA

    Żyjemy w świecie w którym co raz bardziej jesteśmy świadomi nas samych i tego co jest w naszych wnętrzach. Odkrywamy samych siebie, mamy otwarte umysły i szanuje siebie samych.  

    Osoba wysoko wrażliwa znacznie intensywniej odbiera siebie jak i otoczenie. Ma większe zdolności odczuwania bodźców zmysłowych jak i emocjonalnych. Odczucia fizyczne jak i psychiczne osoby wysoko wrażliwej są bardzo silne a ich układ nerwowy bardzo wrażliwy. Ponadprzeciętna empatia sprowadza ich do tego że nie przejdą obojętnie obok cudzej krzywdy. U osób wysoko wrażliwych pojawia się głębokość przetwarzania. Każda decyzja musi być głęboko przetworzona, a umysł tworzy dużo scenariuszy, również tych złych. Często osoby takie są wrażliwe na zapachy lub faktury materiałów. Bardzo ciężko znoszą hałasy i po dłuższym przebywaniu w głośnym miejscu potrzebują chwili spokoju, wyciszanie i bycia tylko ze sobą i własnymi myślami. Osoba taka częściej czuje zmęczenie psychiczne niż w fizyczne. Kolejną cechą jest nieświadome dostrzeganie u innych osób ich stanu psychicznego. Zmorą osób wysoko wrażliwych jest częste emocjonalne przytłoczenie, stan nadmiernego przytłaczania doprowadza często do wewnętrznego wyprucia i zmęczenia. Zbytnia wrażliwość daje poczucia zagubienia w myślach, doszukiwania się drugiego dna, rozpamiętywanie. 

• Czy masz wrażenie, że jesteś bardziej wrażliwy/a na doświadczenia, dotkliwiej reagujesz emocjonalnie i sensorycznie na te doświadczenia.
• Czy zwykle głęboko zastanawiasz się nad otrzymywanymi informacjami, możliwymi rozwiązaniami, szczegółowo analizujesz sytuację przed podjęciem decyzji?
• Czy masz czasami wrażenie zalania bodźcami z otoczenia (np. hałas, ostre światło, tłum) i czujesz zmęczenie z tym związane?
• Czy zwykle w relacjach przeżywasz silne emocje i relacje te są pełne empatii (w tym doskonale odczytujesz stan wewnętrzny drugiej osoby)? Równocześnie czy masz wrażenie wchłaniania emocji drugiej osoby? 
• Czy występuje u Ciebie duże wyczulenie na zmiany mimiki, mowy niewerbalnej, brzmienie głosu u osoby, z którą jesteś w relacji? 
• Czy trudno znieść Ci informacje o aktach przemocy i okrucieństwa? Czy wywołują takie informacje Twój wewnętrzny niepokój? 
• Czy często czujesz presję czasu? Czy czas konieczny do wykonania zadań wydaje się zawsze niewystarczający?
• Czy łatwo wywołać u Ciebie poczucie winy?
• Czy często rozpamiętujesz?
• Czy łatwo wpadasz w gniew gdy masz do zrobienia wiele rzeczy w tym samym czasie?

Większość odpowiedzi TAK na powyższe pytania może świadczyć o tym, że jesteś osobą wysoko wrażliwą.

Czytaj dalej »

EMOCJONALNE PUŁAPKI W ZWIĄZKU

     Każdy z nas posiada pewne wzorce zachowań, które wnosi do swojego związku. Wprowadzanie tych zachowań dzieje się nieświadomie. Te schematy ukryte w nas samych mają wpływ na przyszłość związku i bardzo często negatywnie na niego oddziałują. Uświadamiając sobie że one istnieją i jak wyglądają, jesteśmy wstanie popracować nad samym sobą. 

    

    Trzeba pamiętać, że związek to dwie osoby, a Ty masz obowiązek tylko i wyłącznie brać odpowiedzialność za swoje zachowanie i swoje wzorce. Każda osoba w związku powinna sama zadbać o siebie. Jeśli Twój partner nie będzie chciał tego zrobić, nic na to nie poradzisz. Jeśli sam nie będzie chciał zmiany, Ty nie jesteś od tego aby zrobić to za niego. Zadbaj o siebie a czas pokaże czy Twój partner będzie chciał poprawy relacji i podejmie trud w zmienianiu swoich zachowań. 

    W każdym z nas tkwią schematy zdarzeń jakie miały miejsce w naszym dzieciństwie. Są one nieświadome i mogą mieć ogromny wpływ na relację w związku. Doświadczenia z dzieciństwa są głęboko w nas osadzone, w różnych sytuacjach się one ujawniają. Możesz je poznać po emocjach i uczuciach, które przypominają Ci że w dzieciństwie już je odczuwałeś. W sytuacji gdy pojawiają się te emocje, automatycznie nasze zachowania i przekonania wypływają na zewnątrz bez naszej świadomości. Bardzo często osoby które maja tendencję do negatywnych wizji przyszłości, wyzwalają w sobie to poczucie nieświadomie minimalizują tym odczucie zranienia. Warto zajrzeć w głąb samego siebie i zastanowić się co wpływa na dane zachowanie. Pomyśl nad znaczeniem i skutkiem danego zachowania. Przeanalizuj je i staraj się zrozumieć. Pewne schematy traktowania nas przez osoby bliskie w dzieciństwie kształtują nasze późniejsze wybory. To jak traktowany/a byłeś/byłaś w dzieciństwie zapisało się w Tobie nieświadomie jako wzorzec funkcjonowania w bliskiej relacji. 

Schemat wzorca zachowań zawiera: Myśli- to nasze myśli, które podczas dzieciństwa pozwalały nam rozumieć daną sytuację. Zbudowane przewidywania jak dana sytuacja się rozwinie, czego możemy się spodziewać, co może nas spotkać. Wspomnienia- na  kształtowanie się schematu wpływają nasze wspomnienia i zapamiętane doświadczenie dotyczące danej sytuacji. Emocje- to co przeżywaliśmy doświadczając danej sytuacji, smutek, odrzucenie, złość każde uczucie powtarzające się podczas doświadczeń kształtujących nasz schemat. Objawy somatyczne- to symptomy wysyłane przez nasze ciało w odpowiedzi na doświadczane emocje i uczucia w danej sytuacji. Drżenie rąk, kołatanie serca , ból brzucha, pocenie się, to swoiste sygnały powtarzające się gdy reagujemy na znajome już wydarzenie.

    Wzorce zachowań kształtowane są w nas od małego dziecka. Są to przekonania o nas samych i otaczającym nas świecie. Są one uznawane za prawdziwe i sztywne, nie podlegają kwestionowaniu . Są one także konsekwencją niezaspokojonych potrzeb z dzieciństwa. Wyuczone i wpojone w nas schematy utrudniają nam funkcjonowanie w związku. Warto więc się nad tym zastanowić i spróbować zrozumieć swoje zachowanie. Pracowanie nad samym sobą pozwoli nam na tworzenie zdrowej relacji w związku. 

Czytaj dalej »